حدیث اشک | اشعار اهل بيت (ع)

ای خوشا بر آن دلی که بی قرار زینب است

روز و شب مویه کنان حیران کار زینب است

اشک او در گران است و پر طاوس نیز

هر کسی لایق مگر بر اشک زار زینب است

در واژه های شعر تو دیدم  وقار را

حُجب و حیایِ فاطمی این تبار را

با تیغ خطبه فاتح صفین كوفه ای

مولا سپرده دست شما ذوالفقار را

خواهش نمود عقیله زهرا که بسترش

در زیر آفتاب شود چون برادرش

گرمای ظهر و تشنگی و یاد کربلا ....

روضه گرفته است در این روز آخرش

این مدتی که می گذرد در عزای تو

روزی نبوده اشک نریزم بپای تو

با یاد آخرین شب پیش تو بودنم

این زن که از برابر طوفان گذشته بود

عمرش کنار حضرت باران گذشته بود

صبرش امان حوصله ها را بریده بود

انگار رنگ این قلم اشکال دارد

خداوند علی گفت و چنین خلقت کرد

دیگران را  پس از آن خلق پیِ حیرت کرد

در دل کعبه نشستی و دلش روشن شد

کعبه حاجی شد و آماده‌ی چرخیدن شد

گفته بودم كه دير يا زود از

راه مي ايي و مرا با خود

بعد يك سال و نيم خون گريه

ميبري تا وصال خود، تا خود

با علی بودن شرف هست و یقین

بی علی بودن نباشد کار دین

ای جماعت عشق من عشق علی است

قلب و روحم با نگاهش منجلی است

قسمتم نیست بال و پر بدهند

به من از آن طرف خبر بدهند

جگرم را وسط گذاشته ام

به همه گفته ام نظر بدهند

هر دلی که دچار لیلا بود

خوشی روزگار لیلا بود

از کرامات عاشقی ست اگر

نام مجنون کنار لیلا بود

جبریلی و هر آینه عرش است کنارت

ماتند همه از پر معراج مدارت

ما چاره نداریم به غیر از سر تسلیم

آهو چه کند با نفس شیر شکارت

چشمم کجا دنبال چشمانت بگردد

سوریه،مکه،کربلا یا اینکه مشهد

هر هفته چشمانم به سوی آسمان است

شاید بتابی بر دلم آقا تو شاید

دلم غير ايوان پناهي نداشت

دلم زائري بود و راهي نداشت

دلم در بساطش جز آهي نداشت

علي داشت آن را كه شاهي نداشت

ساقی رسید پس در میخانه پر شود

باده بریز باده که پیمانه پر شود

جامی بده، حیاتِ دوباره مرا ببخش

غزليّاتِ قديمّيِّ شما از اول

عشق بوده ست كه با دست خدا از اول 

خِشت خشتِ همه را با بركاتِ نفسش

پايِ خاكستر خود كرده بنا از اول

چه شد كه خشت سر خشت چیده شد كعبه

برای چیست كه این قدر كشیده شد كعبه

مگر كه؟ از دل این خانه می زند بیرون

تا که حیدر دست حق گیر خداست

مستی و مجنونی ما بر ملاست

تا که حیدر پادشاهی می کند

با آن که آفریده شده ست آدم از خدا

مولاست بنده ای که ندارد کم از خدا

ای اتفاق ممکن ناممکن ای علی (ع)

ای جوهر تو ، هم ز تو پیدا ، هم از خدا

نرسد اگر به علی کسی، به کجا رود؟ به کجا رسد؟

به خدا قسم که اگر کسی، به علی رسد، به خدا رسد

سوی انبیا، سوی اولیا، ز طریق حب و ولا بیا

که به جایی ار برسد کسی، ز طریق حب و ولا رسد

ما از قدیم شهره افلاک گشته ایم

زمزم نخورده ایم ولی پاک گشته ایم 

قالو بلی نگفته اسیر کسی شدیم

آری به پای مقدم او خاک گشته ایم

مصباحِ نور جلوه گر ماه ، یا علی

مفتاحِ مهر وقتِ سحرگاه ، یا علی

اسمت ضمانتِ صدق الله ، یا علی

تو از خدای کردی ام آگاه یا علی

خدا میخواست تا تقدیر عالم این چنین باشد

کسی که صاحب عرش است، مهمان زمین باشد 

خدا در ساق عرش خویش جایی را برایش ساخت

که حتی ماورای دیده ی روح الامین باشد

باز پیچیده مگر نام علی در گوشم ؟

کز طرب پر شده تا پرده ی آخر گوشم

تاب این حلقه کجا و تب این زخمه کجا